Komdet 的个人资料۩ﺴC[hu]b[B]y B.ﺴ۩照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
|
10月4日 What Da Fuck ?? วันนี้ก็นับเป็นวันหยุดที่เหนื่อยและสนุกอีกวันนึง ออกจากคอนโดก็ประมาณบ่ายโมงเพื่อไปร่วมงาน Why I Why Exhibition แถวสุขิมวิท 2 สัมภาษณ์และถ่ายรูปอยู่ที่นั่นก็ประมาณ 2 ชั่วโมงเกือบ 3 ชั่วโมง หลังจากร่ำลากันเรียบร้อย ก็ช้อปปิ้งแถวนานาอีกนิด หน่อย ได้เสื้อคอวี 4X มา 2 ตัว แล้วก็นั่ง BTS จากนานาไปอ่อนนุช จากนั้นก็ต่อรถเมล์มา (รู้สึกจะเป็น ปอ.132) ขณะที่อยู่บนรถก็ เจอคนคนนึง เป็นชายวัยพ้นกลางคนนิดๆ สวมหมวกปีก เอาเสื้อพาดบ่า เค้าเดินขึ้นมาบนรถ นั่งจุ้มปุ๊กอยู่กลางทางเดิน บ่นพรึมพรำอยู่ ตลอดทาง แล้วบอกว่าขอนั่งไปลงแยกบางนา(โดยนัยยะว่าไม่มีเงินจ่ายค่ารถ) ทำให้กระเป๋ารถสาววัยกลางคนถึงกับต้องออกปากบอกว่า อย่านั่งขวางทางเดิน พูดย้ำอยู่หลายครั้ง ชายคนนั้นก็เลยหยิบปืน(พลาสติก)สั้นขึ้นมา ทำเอาผมขวัญหายเลยเหมือนกัน โดนไล่ หลายๆครั้ง ชายคนนั้นจึงพูดขึ้นมาว่า "อะไรกัน สิทธิเสรีภาพเท่าเทียม นี่ก็คนเหมือนกัน" พอมาถึงแยกบางนา ชายคนนั้นก็ลงจาก รถไป แล้วรถก็วิ่งต่อไปตามเส้นทางอย่างที่ควรจะเป็นอย่างทุกวัน แต่ความสงสัยผมยังติดอยู่กับคำพูดของชายคนนั้นอย่างไม่ลืม ทำให้ ผมคิดได้ว่า เอ่ แล้วอะไรกันน่ะที่ใช้เป็นตัวตัดสินผู้ใช้บริการรถร่วมสาธารณะหรือขนส่งมวลชนต่างๆ ลำดับความสำคัญมันเป็นยังไงกัน น่ะ "ผู้ชายโหน ผู้หญิงนั่ง" คงเป็นภาพที่ชินตากันไปแล้วสำหรับคนเมืองกรุงฯ แต่ก็มีอะไรให้น่าสังเกตมากมายเลยทีเดียว 1. คนสูงอายุ และภิกษุสามเณรก็จะมีที่นั่งสำรองไว้ให้ 2. ผู้ชายที่นั่งอยู่ ต้องลุกให้ผู้หญิงนั่ง(ไม่ว่าจะแก่กว่าหรือเด็กกว่า) 3. ผู้หญิง(สาว)ที่นั่งอยู่ ต้องลุกให้คนสูงอายุนั่ง(ไม่ว่าจะชายหรือหญิง) 4. แต่เด็ก(ชายหรือหญิง)อาจต้องยืน (โดยไม่มีผู้ชายหรือผู้หญิงที่อายุสูงกว่าลุกให้นั่ง) แค่เวลา 1 เดือนในเมืองกรุงฯ มันทำให้ผมเกิดไอเดียว่าทำไมรถเมล์หรือแม้กระทั่ง BTS หรือ รถใต้ดิน ไม่เอาเก้าอี้ออกซะให้ หมดเลย แล้วก็เพิ่มราวให้ยืนโหนกันแบบยาวๆไปซะเลยล่ะ แต่ก็อย่างที่บอก ต้องมีเก้าอี้สำรองไว้สำหรับคนสูงอายุและภิกษุสามเณร เพราะนั่นคือปัญหาที่ไม่สามารถแก้ไขได้ จะห้ามไม่ให้คนสูงอายุและภิกษุสามเณรใช้รถร่วมมันก็จะรุนแรงและทำร้ายจิตใจกันเกินไป สิ่งที่ผู้ชายที่อาศัยนั่งรถเมล์ฟรี 2 ป้ายคนนั้นได้พูดไว้ จะพูดว่าผิดอย่างมากหรือถูกเผงซะทีเดียวก็ไม่ได้ แต่กลับเป็นสิ่งเตือนใจผู้ใช้ และผู้ให้บริการรถร่วมสาธาณะทุกคนได้คิดตริตรองและตระหนัก ว่าสิทธิภาพเสรีภาพของคนทุกคน ใช่ขึ้นอยู่กับรูปลักษณ์ที่เรามอง เห็นภายนอก แต่ล้วนมีสิ่งอื่นอีกมากมายเป็นปัจจัยแวดล้อม สิ่งที่ที่เราแทบทุกคนขวนขวายและอยากได้มันมาครอบครองให้มากที่สุด แต่ถึงอย่างไร คนเราก็มักไม่เคยเพียงพอกับมันเสียที. ...  5月1日 What do you see?
Long long time ago, there were 2 lovers living in the far far away village in the southern Bhutan.
One day, they both decided to get married in the awesome place called "Na-me Sa-me".
At the time, they are standing in front of the priest, the girl suddenly realized something before
saying "yes" to her honey.
G: Have you think about the future?
B: Yes, sure
The girl started to cry, and her tear was coming down on her both big apple cheeks. She continued her conversation by this.
G: What do you see in the future?
The boy was silent for a moment. Then, only one word was come out from his mouth.
B: You. (I see you.)
The girl continued her crying once, and say "yes" to him at the same time. They both lived with happiness forever....
PS. Have you seen this? Don't worry if you don't. I just want to remind you that please take care of your LOVE and
make it safe. At the end, you surely have TRUE LOVE while another unfortunately doesn't. Don't wish for it, when it's gone.
Best Wish
Dedicated to Every LOVE
Writen by Chubby B.
May 1st,2008 1月19日 ช่วงนี้รู้สึกแปลกๆ หวัดดีครับเพ่ๆ น้องๆ เพื่อนๆ วันนี้ก็มีโอกาสได้มานั่งเม้าท์ผ่าน Space อีกครั้งนึง ช่วงนี้ CB ม่ะค่อยสบายสักเท่าหรั่ย และก็ยังรู้สึกแปลกๆ เหมือนตัวเองมี Sixth Sence ช่วง 2-3 อาทิตย์ที่ผ่านมา CB รู้สึกเหมือนว่า CB จะคาดเดาเหตุการณ์ล่วงหน้าได้อย่าง แม่นยำ ว่ามันจะเกิดขึ้นกับ CB เมื่อไหร่ และก็ทำให้สามารถหาหนทางแก้ หรือเตรียม รับมือไว้ได้ ก็ม่ะรู้น่ะว่าทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น แต่คงหาคำตอบได้ยาก แต่ก็อาจเป็น ได้ว่าเพราะ CB ขี้สงสัยเรื่องนู้นเรื่องนี้มั้ง นัยหมองก็เรยคิดอะรัยไปเรื่อยเปื่อย แต่มันดัน เป็นอย่างที่เคยคิดเล่นๆวั้ยในอดีต ม่ะรู้ว่าอาการนี้จะดีขึ้นม่ะหรั่ย แล้วจะมารายงานให้ทราบ นัยภายหลัง 12月27日 The 2nd term result
เย้ ๆ หลังจากตรากตรำเรียนและก็ต้องทำงานไปด้วย ผลตอบแทนออกมาคุ้มค่าเหนื่อยจริง ๆ เหงเกรดแร่ะหายเหนื่อย ก่อนอื่นก็ต้องขอบพระคูรพ่อกะแม่ที่เป็นกำลังใจที่สำคัญมาตลอด ยังไงก็ต้องขอบคุณทุกกำลังจัยที่มีให้กันมาตลอดในทุกเวลาที่ เหมือนจะท้อ ในทุกเวลาที่ลำบาก ขอบคุณเพื่อนร่วมคลาสทุกคนที่ช่วยกานเรียน ขอบคุณอาจารย์ทุกท่านที่เมตตาน่ะครับ ขอบคุณเพื่อน ๆ ที่ช่วยติวช่วยสอน ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่โทรมาปลุกให้ไปสอบในทุก ๆ คราว ขอบคุณทุกเรื่องราวไม่มีวันลืม สุดท้ายก็คงต้องขอบคุณ Idol ด้วยน่ะ ขอบคุณจริง ๆ ...... 12月15日 มาเที่ยวชล ขญะที่พิมพ์อยู่นี้ CB กำลังนั่งเล่นอยู่ในร้านเน็ตแห่งหนึ่งบริเวณหลัง ม.เกษตร ศรีราชา จ.ชลบุรี ก็ไม่ได้มาทำไรมากมาย ก็แค่อยากมาเยี่ยมเยียนเพื่อนๆ และก็ถือโอกาสเที่ยวซะด้วยเลย ก็ออกมา จากสุราษฯ คืนวันศุกร์ที่ผ่านมา นั่ง VIP 24 ของ ทรัพย์ไพศาลมา กว้างขวางดี แต่เบาะหน้าไม่ดี สะเทือนทัง้คืนไม่ได้หลับไม่ได้นอน คนข้างๆก็คุยโทรศัพท์แล้วดันม่ะซะบายอีกด้วย วันนี้ก็ไปเที่ยว โรบินสันมา แต่ไม่ได้ซื้ออะรัยเรย ก็มากินๆ เที่ยว ๆ หลังจากนั้นก็ไปต่อด้วยตลาดกลางคืนต่อ เดินจน ขาแทบลาก และก็ไม่ได้อะรัยมาอีกเช่นเคย (จัยจริงก็อยากได้น่ะ แต่ตังไม่มี) เพื่อน กะ น้องเค้า ก็แสนดี ออกให้ทุกอย่างตั้งแต่ค่ากินไปจนค่ารถ (ไว้โอกาสหน้าจะตอบแทนล่ะกันน่ะ) อิอิ เวลาเน็ต ใกล้หมดแร่ะ ไว้จตะมาเม้าท์ต่อกับเหตุการณ์วันต่อๆไป แล้วจะเอารูปภาพมาลงด้วยน่ะ คอยติดตาม.. กลับมาแร่ะ ก่อนอื่นก็ต้องของกล่าวคำว่า Merry X'Mas ย้อนหลังน่ะ (ช้าหน่อยคงไม่ว่ากัน) เล่าไว้ถึงไหนแล้วล่ะ อ๋อ วันต่อไปก็ไป ม.บูรพา ก่อนอื่นก็ตรงไปกินส้มตำก่อนเรย อร่อยดี แต่ออก แนวจืด ๆ ไปหน่อย จากนั้นก็เข้าชม Aquarium สักแปบส์นึงได้ สวยอ่า พอตอนบ่าย ๆ ก็เรยพากันไป เดินเล่น ๆ แถว ๆ ชายหาดบางแสน ไปถ่ายรูปที่แหลมแท่นมาด้วย (แล้วจะเอารูปมาให้ดู) ตกค่ำก็ปายกิน หมูทะกานต่อ ร้านชบาอ่ะ อร่อยโคตร ๆ มีสเต๊กด้วย (สุดยอด) วันต่อมาก็เรยตรงไปพัทยา ไปริบลี่ย์มาด้วย โฮะ ๆ หมดไปหลายตัง แง่ง บ้านผีสิงไม่น่ากลัวเรย แต่โซนที่เป็นกระจกอ่า สวยโคตร ๆ ได้ดูหนัง 3 มิติด้วยอ่า (ครั้งแรกในชีวิตเรย) เกือบอ๊วก เวียนหัวชิบ พอออกมาไปโยนโบว์ต่อ หมดไปอีกหลายตัง แร่ะไปเดินต่อที่ Tops ที่สำคัญบัตรนักศึกษาก็ดันหายที่นี่แหร่ะ ทำซะตูเซ็ง++ ในที่สุดก็กลับมาลงเอยที่หน้าอ่าว กินกานกิ่มหนำก่อนเดินทาง รุ่งขึ้นเข้ากรุงเทพ ได้นั่ง BTS ซ้ากกะที ประทับใจดี นั่งไป ๆ มา ๆ เดินซะหลายห้างเรยแต่ก็ไม่ได้ซื้อรัย เดินสะพายเป้ฆ่าเวลาในห้าง ตากแอร์เย็น ๆ เดินชมของให้น้ำลายหกไปงั้น ๆ ( ซิกๆ ) พอราว ๆ 4 โมงก่า ๆ ก็นั่งแท๊กซี่ไปบางซื่อเพื่อจะนั่งรถไฟฟ้าใต้ดิน (ครั้งแรกอีกเช่นกัน) ทำซะหายอยากเรย โดนซะหลายสถานี พอไปถึงหัวลำโพงก็ไปหารัยกิงข้างถนน รำลึกบรรยากาศก่อนกลับบ้าน ก่อนขึ้นรถก็มีน้องเค้ามาส่งคนนึง (เพื่อน ของรุ่นน้องที่ไปด้วยกัน) พอรถออกก็เปิด Mp ฟังมาตลอด จนถึงบ้านนนนน.......... * * ปล. ขอบคุณทุกๆคนที่ต้องรับเป็นอย่างดี ถือว่าคุ้มค่าเจรงๆ กะ 4 วัน 3 คืน นาน ๆจะได้เที่ยวสักที ตอนนี้ ก็กะลังหาที่เที่ยวที่ต่อไป แร่ะก็หาไกด์อยู่ อิอิ ( กาลังรับสมัครเพื่อนร่วม Trip ) ไว้คิดออกว่าจะไปไหนต่อ แร้วจะมา บอกล่ะ CLIP VIDEO : http://www.youtube.com/watch?v=Bw9tx8x3_DI 9月10日 Term 1 / 2550 ขอโทดน่ะที่เคยคิดเข้าใจผิด ที่เคยคิดไม่ไว้ใจกันนั้นหนา
กฎข้อหนึ่งใช่มั้ยเล่าเจ้าแก้วตา เป็นแฟนกันนั้นหนาต้อง"ไว้ใจ" ทำไงได้ก็คนมันขี้หึง มันก็จึงคิดมากไปต่างนานา
ก็เพราะ"รัก"รู้ไว้น่ะเจ้าแก้วตา อยากจะบอก"ขอโทษน่ะ"จงเข้าใจ
เพราะสำนึกเพราะรู้ตัวว่าทำผิด ที่คิดหึงที่คิดหวงเกินไปหนา
สิทธิ์ของเธอพี่เกินห้ามเจ้าแก้วตา แต่อยากบอกให้รู้ว่า "ยากทำใจ"
นั่งพินิจคิดคำนึงถึงวันเก่า วันที่เรามีความสุขด้วยกันหนา
ทั้งกินเที่ยวร้องรำเต้นต่างนานา อยากบอกว่า"ไม่เคยลืม"แม้สักวัน
หากวันหนึ่งความทรงจำต้องพลัดจาก ต้องพลัดพรากจากกันไปห่างไกลฉัน
อยากจะบอกให้เจ้ารู้ไว้ล่ะกัน ว่าตัวฉัน"ไม่มีวัน"ยอมเสียไป
เพียงเท่านี้ก็ดีจัยเป็นที่สุด ไม่ขอหยุดวันเวลากลัวห่างเหิน
เพียงพอแล้วไม่คิดหวังสิ่งใดเกิน เพียงแค่เดิน"ไปด้วยกัน"อย่างทุกวัน
มีความสุขที่ได้เจอที่ได้พบ แม้นตอนจบไม่สวยงามอย่างที่หวัง
อยากบอกว่า"เธอคนเดียว"ที่"รักจัง" แม้นฝันพังสลายไปไม่เป็นจริง
ต้องขอบคุณโชคชะตาที่กลั่นแกล้ง ให้ได้แจ้งประจักษ์ใจว่าใครหนา
ที่ฉันรักที่ฉันห่วงที่ฉันหา ส่ง"?"มาเป็นคนนั้นให้ฉันเจอ...
The poem of memory
Chubby B.
Poet
10.08.50
1月27日 วันร้าย ๆ ของ CB วันร้าย ๆ ของ CB
เห้อ !! วันร้าย ๆ อย่างเช่นวันนี้ก็ผ่านไปได้สักที จะเล่าให้ฟังก็ล่ะกันน่ะ
วันนี้ก็เหมือนวันอื่น ๆ พิเศษหน่อยก็แค่มีเรียน 8 โมง ก็เลยต้องตื่นตั้งแต่ 7 โมง
สิ่งเลวร้ายแรกของวันนี้ก็เกิดขึ้นเมื่ออาบน้ามแต่งตัวเกือบเสร็จ เพราะไม่มีเสื้อ
ก็เลยต้องคุ้ยตะกร้าผ้า แร่ะ..คงเข้าจัยน่ะ สิ่งเลวร้ายอีกอย่างตามมาทันที เมื่อลง
มาที่ลานจอดรถข้างล่าง พอสตาร์ทปุ๊บ..ไดท์สตาร์ทก็หักดังป้อก เวนกำ 8.05น
แล้วด้วย ทำให้ต้องรีบวิ่งขึ้นมา ชั้น 4 เพื่อมาเอากุญแจรถเพ่ไปแทน พอลงมาที่
รถเพ่ สิ่งเลวร้ายอีกอย่างก็มาเยือน เพราะรถเพ่ตูน้ำมันน้อยเหลือเกิน ลุ้นชิบหาย
จะจอดเติมก็ไม่ได้ ตอนนั้น 8.10 แล้ว ( คิดในใจ ถ้าจอดเติมมัน โดนจารย์สาด
ภาษาปะกิดใส่แน่ ๆ ) แต่ก็ขับไปอย่างใจสั่น ๆ พอไปถึงก็ยังดีหน่อยที่จารย์ไม่ว่าอะรัย
เรียนเสร็จก็ขับมาด้วยใจสั่น ๆ จนถึงปั๊มมัน ก็เติมไป 40 บาท บายจัยแร่ะทีนี้
ตอนบ่ายก็เรยออกปากบังซิสช่วยถีบรถไปไว้ที่ร้าน กลับมาหอก็เรยนอน ไม่ทันไร
ไอเดียร์ (เพื่อนเมเจอร์ ) ก็โทรมาชวนไปเล่นแบด พอ 4 โมงก็เรยออกปากไอแอร์
ช่วยไปส่งที่ร้านรถ แต่ก่อนไปเอารถ ก็แว่ะไปกดตังค์ก่อน ตอนแรกก็นึกว่าวันเลว-
ร้ายจะจบไปแล้ว แต่มันก็เกิดขึ้นจนได้ เพราะอุตส่าห์ต่อคิวกดตังค์เป็นสิบคน แต่
คนก่อนหน้า CB อ่ะ เครื่องมันดันกินบัตร เวนกำ !! อุตส่าห์รอตั้งนาน ตัดสินใจ
ยืมตังค์ไอแอร์ก่อน 300 บาท แล้วก็ไปเอารถ เล่นแบดเสร็จก็เรยกลับมาอาบน้าม
และก็ออกไปในเมืองกับพ่อ แม่ เพ่ ไปกิน Mk กัน แร่ะก็เรยดูนเรศวรรอบ 3 ทุ่ม
สิ่งเลวร้ายส่งท้ายก็คือ พอกิน MK เสร็จก็เกือบ 3 ทุ่ม กำลังจะก้าวขึ้นบันไดเลื่อน
เพื่อขึ้นไปชั้นโรงหนัง บันได้เลื่อนดันหยุดต่อหน้าต่อตา สาดเอ้ย !! คนยิ่งอิ่ม ๆ
แล้วยังจะให้เดินขึ้นบันได 3 ชั้น เวนกำ !! แถกสังขารขึ้นไปจนได้ แร่ะในที่สุดก็ได้ดู
นเรศวร ก็สนุกดีน่ะ แต่ก็ดึกไปหน่อย ก็เรยเบลอ ๆ หนังเลิก 11.45 น. กว่าจะ
มาถึงหอก็ 00.20 น ได้แล้วมั้ง ก็เลยตัดสินใจมานั่งเล่าเรื่องขำ ๆ ที่ขำไม่ออก
ให้ฟังกานเล่น ๆ ง่วงมากมาย ขอตัวไปนอนก่อน หวังว่าสิ่งร้าย ๆ คงจบกันแค่นี้น่ะ
แล้วจะมาเม้าท์ใหม่ล่ะ บายจร้า.... 9月9日 เรื่อง..ประติมากรรมชิ้นเอก.. เรื่อง..ประติมากรรมชิ้นเอก..
ขณะนี้เวลา 10.26 น. ก็เหลืออีก 2-3 ชม. ก็จะได้เวลาออกเดินทาง
ตามล่าหาความฝันกันอีกครั้ง หลังจากหยุดพักเลียแผล (ใจ) อยู่ 2 สัปดาห์
( เอ้ย ม่ะช่าย...) หยุดพักครั้งนี้ได้อะไรติดตัวกลับไปมากมาย ประสบการณ์
3 เดือนในรั้วมหา'ลัย ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเวลาอันสั้นแต่มันกลับสอนอะไรหลายๆ
อย่าง ทำให้เราได้มีกระจกไว้ส่องตัวเอง มองเห็นจุดบกพร่อง มองเห็นรอย-
ตำหนิของงานประติมากรรมชิ้นเอกของผู้มีพระคุณ
งานประติมากรรมที่ช่างปั้นตั้งใจไว้อย่างสูงสุดว่าจะให้มันออกมา
อย่างดีที่สุด อย่างมีประสิทธิภาพมากที่สุดเท่าที่ช่างปั้นจะทำได้ แต่ช่างปั้น
ก็ทำได้แค่เพียงรูปลักษณ์ภายนอกเท่านั้น ช่างปั้นใด ๆ ในโลกใบนี้ไม่ว่าจะ
เป็นช่างปั้นชื่อเสียงโด่งดังแค่ไหนก็ยังไม่สามารถทำให้งานประติมากรรมของ
ตนนั้นมีจิตใจจริง ๆ ขึ้นมาได้
งานประติมากรรมประเภทเดียวในโลกที่มาจากประติมากรสำคัญ
ของโลก ผู้ซึ่งได้ฉายาว่า "ผู้มีพระคุณ" ประติมากรที่ได้ชื่อว่าผู้มีพระคุณนั้น
สามารถสร้างสรรค์ประติมากรรมชิ้นเอกของโลกได้มากน้อย แล้วแต่ความ-
ต้องการ แต่สิ่งที่ประติมากรทั้งหลายเหล่านี้ตั้งใจที่จะให้งานประติมากรรม
ของเขามีขึ้นมาได้จริงก็คือ "สิ่งที่เกิดมาพร้อมกับมนุษย์ทั้งหลายบนโลกอัน
สวยสดงดงามใบนี้ สิ่งที่มนุษย์ทุกคนพึงมี สิ่งที่มนุษย์ทุกคนพึงปฏิบัตินั่นก็
คือ "มีความคิดความอ่านหรือปัญญา"
ปัญญาสิ่งที่หาได้ง่ายที่สุดในโลก แต่ไม่มีขายตามซุปเปอร์มาเก็ต
เคยมีคำขวัญรักสุขภาพที่กล่าวไว้ว่า "อยากแข็งแรงต้องดื่มนม" แต่ถ้าคนเรา
" อยากมีปัญญาต้องขวนขวาย " คำว่า " ขวนขวาย " คำสั้น ๆ ที่กล่าวง่าย ๆ
แต่ทำได้ยาก
ผมคนนึงล่ะที่สามารถบอกได้ว่าผมเองก็เป็นประติมากรรมชิ้นหนึ่ง
ที่เป็นผลงานของประติมากรที่ได้ชื่อว่า"ผู้มีพระคุณ" แล้วคุณล่ะ!! เป็นงาน
ประติมากรรมของประติมากรที่ได้ชื่อว่า "ผู้มีพระคุณ"หรือเป็นเพียงแค่งาน-
ประติมากรรมจากช่างปั้นที่ได้ชื่อว่า "ประติมากร" ทั่วไป . . . . .
สมการการดำเนินชีวิต
( อดีต + ปัจจุบัน = สาเหตุ ) ----> ( อนาคต = ผล )
( ปรัชญาของชีวิตจะไม่มีค่า ถ้าไม่ได้พานพบกับตัวเอง)
๛ Author By Chubby B.๛
** CB แต่งบทความนี้ไว้ไม่ใช่เพื่อจะเป็นการเป่าประกาศว่า CB เป็น
คนดีอย่างโน้นอย่างนี้ บทความที่ CB แต่งไว้อาจจะไร้ค่าหรือมีค่าขึ้นมาได้
นั้น ก็ต่อเมื่อผู้อ่านทั้งหลายได้คิดตาม CB อยากให้เพื่อนๆ ได้อ่านแต่ไม่-
ใช่แค่อ่านผ่านๆ เพราะมันแฝงมีข้อคิดดี ๆ ไว้ข้อนึง อยากให้เพื่อนๆได้ทำ
ความเข้าใจมันให้ทะลุปรุโปร่งหวังว่ามันคงมีประโยชน์กับเพื่อน ๆ ในวันข้าง-
หน้าน่ะครับ **
|
۩ﺴC[hu]b[B]y B.ﺴ۩♠ความฝัน+พลัง=ความสำเร็จ♠
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
True love is easy to find, but hard to save 
|
|
